درود بر دوستان

تلویزیون تماشا می کردم که داشت یه گزارشی از خوابگاه ها نشون می داد ، ناخداگاه یاد ترم یک افتادم که تو خوابگاه بودم.. شاید خوب باشه یه کم از اون دوران بگم.بهتره بی مقدمه بریم میدون ابوذر و خوابگاه پسران،خوابگاهی که اسم خوابگاه رو یدک می کشید.ساختمونی دو طبقه که اتاقهاش دورتادور حیاط رو فرا گرفته بود و  منو یاد مسافرخونه ها مینداخت،ساختمونی که نه فضای مناسبی برای مطالعه داشت و نه استراحت و در کل به درد هرچیزی میخورد بجز درس خوندن!!!بگذریم.بعد از گذر از حیاط تقریبا بزرگی باید به زور خودتو از راه پله ها بالا میبردی ،تازه میرسیدی به راهرویی که به زور عرضش به یک متر میرسید،تازه فکر کن یه یخچال بزرگ هم بزارن وسط این راهرو ببین دیگه چی میشه،جالبترش زمانی بود که یه نفر در یخچال رو باز کرده بود و مشغول استفاده از اون بود،اون موقع بود که باید چند دقیقه ای پشت در وایسی تا در یخچال بسته بشه تا بتونی رد بشی(البته دوستان بزرگواری میکردن و به ما راه میدادن).آشپزخونه رو یادم رفت بگم که بسیار معمارانه کنار دستشویی قرار گرفته بود،دیگه تصور کنید چی میشه،نمیدونستی این بویی که پیچیده بوی غذا هست یا...!!!حالا اگه از راه پله و راهرو و یخچال و آشپزخونه هم بگذریم از تخت های اتاق ها که نمیشه گذشت،تختهایی که تو مایه های تخت های سربازی بود و  با کوچکترین تکونی صداشون در میومد(دوستانی که سربازی رفتن میدونن چی میگم)، به خاطر همین مجبور بودی رو زمین بخوابی و مقابله کنی با ارتش مورچه ها که بهت حمله ور میشدن اما...

یادش بخیر اون موقعی که امتحانها شروع میشد و اکثر بچه ها به همدیگه کمک میکردن تا مشکلات درسیشون برطرف بشه...

 یادش بخیر اون موقعی که میرفتی از تو یخچال مواد غذایی رو که خریدی برداری یهو میدیدی که دزدان خوابگاه! طی یک عملیات بسیار پیچیده،شب قبل شاید هم دقیقه ای قبل به یخچال حمله کردن و همه چیز رو به غارت بردن،خوب نوش جونشون چی میشه گفت...

یادش بخیر اون موقعی که مجبور بودی تا پاسی از شب بیدار بمونی،اونم به دلیل اینکه بعضی ها...

یادش بخیر اون موقعی که...

به قول حافظ شیرازی:

روز وصل دوستداران یاد باد                                یاد باد آن روزگاران یاد باد

..................................................

گرچه یاران غافلند از یاد من                               یاد باد آن روزگاران یاد باد

................................................

درود و دو صد بدرود